Η Κέρκυρα είναι ένα ελληνικό νησί που δεν μοιάζει με τα υπόλοιπα.

Αρχικά, με την πρώτη ματιά, βλέπει κανείς ότι είναι καταπράσινο νησί, με μία ακτογραμμή 217χλμ, με παράκτια μαργαριτάρια όπως την Παλαιοκαστρίτσα (θεωρείται ότι ήταν η ομηρική Πόλη των Φαιάκων), την πανέμορφη έκταση, από το Πυργί έως την Κασσιόπη, ενώ, εάν έχετε χρόνο κι όρεξη, ένας από τους καλύτερους τρόπους να εκτιμήσετε το φυσικό μεγαλείο της Κέρκυρας, είναι να περπατήσετε στη διαδρομή που ενώνει το βορρά και το νότο.

Το μονοπάτι των 220χλμ είναι πολύ καλά σηματοδοτημένο και θα σας πάει από τις αλυκές της Λευκίμμης, στους αμμόλοφους και το κεδρόδασος του Ίσσου, περνώντας τη λίμνη των Κορισσίων και τη Μεσογγή, με κατεύθυνση την Παλαιοκαστρίτσα, πάνω από τον ποταμό Μεγαλοπόταμο και μέσω μιας καταπράσινης κοιλάδας, σττη συνέχεια,  στο βουνό Παντοκράτορας και τέλος, στη βορειότερη ακτή, στην πανέμορφη παραλία του Άγιου Σπυρίδωνα.

Οι πλαγιές των βουνών έχουν μια αίσθηση από την Τοσκάνη, καθώς οι Ενετοί προσέθεσαν το δικό τους χρώμα στο νησί. Μάλιστα, έδιναν χορηγίες στους ντόπιους, για να φυτεύουν ελαιόδεντρα, πολλές φορές ξεριζώνοντας ντόπιες, άγριες ποικιλίες για να φυτέψουν το πιο γόνιμο καλλιεργούμενο είδος. Αρκετά εκατομμύρια ελαιόδεντρα καλύπτουν ακόμη το νησί, παράγοντας ελαιόλαδο υψηλής ποιότητας, που είναι και η δεύτερη μεγαλύτερη πηγή εισοδήματος του νησιού, μετά τον τουρισμό. Τα περίπου 400 χρόνια Ενετοκρατίας οδήγησαν στη δημιουργία και μιας παλιάς πόλης, με μικρά στενά και μπαλκόνια, που θυμίζει την Ιταλία και αποτελείται από δύο φρούρια που προκαλούν δέος, κουζίνα με γεύση Ιταλίας, μία Σχολή μουσικής και αναρίθμητες φιλαρμονικές μπάντες!

Η πόλη της Κέρκυρας, η οποία προστέθηκε στη λίστα της UNESCO το 2007, προστατεύεται από δύο φρούρια: το ένα χρονολογείται από το 10ο αιώνα και το άλλο (το «Νέο Φρούριο») ξεκίνησε από τους Βενετούς τον 16ο αιώνα. Μεταξύ του Παλιού Φρουρίου και της Πόλης βρίσκεται η εκτενής πλατεία Σπιανάδα. Η πόλη είναι χτισμένη με βάση το βενετσιάνικο στιλ, με αιωρούμενα μπαλκόνια, ανθισμένα περβάζια και κρεμαστές πολύχρωμες μπουγάδες. Περιπλανηθείτε στα «καντούνια», αυτά τα δρομάκια-λαβύρινθους που απλώνονται ανάμεσα στα πολυώροφα κτίρια με τα οικόσημα, για να ανακαλύψετε κάποιες από τις 30 περίπου εκκλησίες της πόλης (ορθόδοξες, καθολικές αλλά και της Παλαιάς Συναγωγής).

Στη Σπιανάδα θα συναντήσετε το κιόσκι, όπου οι τοπικές μπάντες παίζουν μουσική για να θυμίζουν την πλούσια μουσική κληρονομιά της Κέρκυρας:. Εδώ δημιουργήθηκε η πρώτη σχολή κλασικής μουσική στην Ελλάδα και η πρώτη σκηνή όπερας (καταστράφηκε κατά τον Β’.Π.Π), ενώ επίσης η Κέρκυρα είναι γνωστή για τους τροβαδούρους του δρόμου και τις μπάντες που παρελαύνουν, στις  διάσημες Κερκυραϊκές, πασχαλινές εκδηλώσεις.

Κατά την «πρώτη Ανάσταση», το πρωί του Μεγάλου Σάββατου, τα «καντούνια» γεμίζουν από σπασμένες πήλινες στάμνες –τους μπότηδες- που πέφτουν γεμάτες με νερό από τα μπαλκόνια της Παλιάς πόλης, θυμίζοντας ένα στίχο της Βίβλου και αποδίδοντας και φόρο τιμής στον Άγιο Σπυρίδωνα, προστάτη και των αγγειοπλαστών. Σε όλη την πόλη γίνονται λιτανείες με το σκήνωμα του αγίου, (την Κυριακή του Πάσχα, την Κυριακή των βαΐων, στις 11 Αυγούστου και την πρώτη Κυριακή του Νοέμβρη) με τη συνοδεία των φιλαρμονικών της πόλης.

Η Κέρκυρα ήταν πάντα ένα αριστοκρατικό και πλούσιο νησί, κάτι που αντικατοπτρίζεται και στην τοπική κουζίνα. Ως παγκόσμιο εμπορικό κέντρο, η Βενετία εισήγαγε σπάνια τρόφιμα, από ολόκληρο τον κόσμο και τα έφερνε στους τόπους κυριαρχίας της. Με τον ίδιο τρόπο, οι Κερκυραίοι δοκίμασαν τη σοκολάτα, τον καφέ, το καλαμπόκι, τις ντομάτες, τα φασόλια, το πιπέρι και τα μπαχαρικά. Η τοπική κουζίνα απορρόφησε πολλά από αυτά τα στοιχεία και διάφορες σπεσιαλιτέ του νησιού έχουν μια χαρακτηριστική Βενετσιάνικη μυρωδιά.

Το πιο φημισμένο πιάτο της Κέρκυρας είναι η «παστιτσάδα» (ή «παστισάδα» όπως την ονόμαζαν οι Βενετοί). Μία καλή παστιτσάδα, λέγεται, θα πρέπει να έχει τόσο παχύρρευστη σάλτσα που να αφήνει ένα κόκκινο μουστάκι σε όποιον  την τρώει.

Αν πάλι προτιμάτε τα γλυκά, όταν βρεθείτε στην Κέρκυρα, μην παραλείψετε να δοκιμάστε «μάντολες» (καραμελωμένα αμύγδαλα με ζάχαρη) και το «μαντολάτο» (γλύκισμα από ταχίνι, μέλι και αμύγδαλα).

Καλό Πάσχα!